آدمــی آمــد زنــور حــق پـــدیــد        در ازل جز مهر حــق چیــزی ندید

حـــق تعالی آفـــرید از بـــهـر او        ایــن زمیــن و آسمــان ، دادش بدو

کردش انـــدر سینـــه او دل پدیـد        خواست تا بیند که چون گردد شهید

نور حق بود اندر این دل مشتـعل        زین سبب احــساس او شد منــفعـل

اندر این دل گوهری دادش ثمیــن       شادی و سرمــستی و فـر، جای کین

گوهر یکدانه نامش عشـــق بــود       برتــرین هدیــه به آدم عــشق بـــود

آدمی با عشق نجـــوا مـــی کنـــد       زنـــدگی را عـــشق معــنــا مــی کند

بی وجودش قلب می گـردد تــهی       خســته و تنــها و بـــی هیچ همرهی

رهگـ...ـذر خواهی که یابی آشنا؟      عــاشقی را پــیشه کــن زیــن ماجرا